บทที่ 48

ลิเลียนา

ข้ายืนอยู่ริมหน้าต่างบานสูงในห้องพัก นิ้วมือกดแนบกับบานกระจกเย็นเยียบขณะทอดสายตามองลานปราสาทเบื้องล่าง มีบางอย่างผิดปกติไป...ความตึงเครียดที่มองไม่เห็นในอากาศทำให้ข้าขนลุกชันด้วยความสังหรณ์ใจที่ไม่ดี ทหารยามที่เคยยืนเฝ้าหน้าประตูห้องข้าหายไปไหน?

ข้าค่อยๆ แง้มประตูแล้วชะโงกมองออกไปตามโ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ